1- امروز آقای نماز جماعت در حالی که داشت از میوه های رنگارنگ وعسل وشیر ونوشیدنی های خنک وگوارای بهشتی، برای نمازگزاران می گفت، فرمود:

در بهشت عسلی بهتون میدن که سفیدتر از اون نیست وشیری میدن که شیرین تر از اون نیست!

ودر حالی که خودش خنده اش گرفته بود، گفت: "اشتباه گفتم؟"  و بعد شروع کرد ماستمالی :"  البته به واقع اگر بنگریم،  می بینیم که  تو بهشت به ما میوه ای میدن که هم موزه،هم سیبه، هم پرتقاله و خلاصه همه چی هست. مگه میشه شیری پیدا کرد که سفیدتر باشه یا عسلی که شیرین تر باشه؟ پس در واقع  تو بهشت بهتون عسلی میدن که سفیدتر از اون نیست!!!!"

2- همین آقای جماعت دو روز پیش فرموده بودن : " فردی میره پیش امام صادق و بهشون میگن: "ای امام، مگه شما نفرموده بودین که هرکی قبل از غذا بسم الله بگه، دیگه با هیچ مشکلی در اثر خوردن غذا مواجه نمیشه؟"

 امام جواب مبدن: "بله."

 اون مرده میگه: "پس چرا من دیشب،  قبل شام،  بسم الله گفتم . اما بعد شام دلم درد گرفت؟"

 امام ازشون می پرسن:" بگو ببینم سر سفره چند جور غذا بود؟"

 مرده میگه:" دو جور."

امام میگه : "حتما فقط با خوردن غذای اولی بسم الله گفتی و دومی رو فراموش کردی. "

و اون مرده هم تایید می کنه‌‌.

من  اینجوری بودم :

همین آقای نماز جماعت امروز در فضیلت های ماه رجب هم چیزهایی فرمودن که چون یه جورایی دیدم به اونچه که دکتر شریعتی تو "پدر، مادر، ما متهمیم!" گفته،  ربط داره،  تو اون پست براتون میگم.

آبی باشیدوووو.

داشتم تمرینهای گسسته ام رو نگاهی مینداختم وشعرایی که استادمون آخر تمرینا می نوشت رو میخوندم.به این رسیدم.حیفم اومد اینجا نذارمش:

عشق به دیگری ضرورت نیست حادثه است

عشق به وطن ضرورت است  نه حادثه

و عشق به خدا ترکیبی ست از ضرورت و حادثه ...

نظرتون؟و شاعرش؟(!)

(پ.ن: اين پست خيلي طولانيه..واسه اين كه خاطرات يه سال رو توش نوشتم...پس اگه حوصله ندارين، هيچچيش رو نخونيد...)

سلام. خب... ترم دوم هم تموم شد. ترم دومي كه براي من با بدشانسي شروع شد...هه هه....تو انتخاب واحد رندوم آخر بودم و همه واحدهاي بنجل منجل با استاداي "..." تهش مونده بودن...

سلام. راستش تصميم گرفتم از اين به بعد هر كتابي رو كه خوندم و به نظرم جالب و مفيد هم بود ، بعضي قسمتاشو براتون گلچين كنم و بنويسم تا اگه علاقمند شدين شما هم برين اون كتاب رو پيدا كنين وبخونين...البته اگه ebook بود، سعي ميكنم لينكش رو هم براتون بذارم.

 راستش مدت زياديه كه از كتاب هاي غير درسي دور شدم. يادش بخير بچه كه بودم (از6 سالگي بگير تا 11-12 سالگي) كتاب، زياد ميخوندم. البته به اقتضاي سنم...6 ساله كه بودم با داداش بزرگه مي رفتيم كتابخونه ي آرون وسه تايي (گاهي وقتا هم چهارتايي:من ومنيره و حميد و وحيد) اونجا كتاب مي گرفتيم و ميخونديم...اين آقاي بوته كن وموذن (مسئولان سابق اونجا) هم كه كلي داداشامو مي شناختن، ما رو هم به كتابخوني شناخته بودن. يادمه تو همون دوران بچگیم يه بار رفته بوديم نمايشگاه كتاب تهران.اونجا هر كدوم از بچه كوچولوها كه شعر از حفظ ميخوندن، بهشون يه كتاب كودكانه جايزه ميدادن. بعد هي اين دوتا داداشام، من وخواهرم رو مي فرستادن تو كه شعر بخونيم وكتاب جايزه بگيريم!!!!اگه اشتباه نكنم كتابهاي هايدي و سندباد وشنل قرمزي و چند كتاب ديگه رو از اونجا گرفتيم! هنوز هم دارمشون:

 يادش بخير...دفتر نقاشياي بچگيم رو كه نگاه ميكنم، ...

سلام.اين عكسي رو كه مي بينيد، آقاي تقدسي به گروه 85 ايها ميل زده بودن...فكر ميكنم از اردوي  تنگه واشي (5شنبه گذشته) بوده...حيفم اومد كه ۸۶ ايهايي كه مثل من نتونستن برن اردو، نبيننش...ايشون به يه نكته كوچولو هم اشاره كردن كه " عمقش،کمتر از يك متر بود!!!"

به نظر من تو این عکس آخر ،آقای آبنیکی دارن میگن:"جوب خوردم!!!"

نظر شما چیه؟

توضيح: اين آقاي شيرجه رونده،جناب آقاي آبنيكي هستن كه معرف حضورتون هستن ديگه! ولي خدا رو شكر كه سالمن... وگرنه ما ديگه از كجا يه تي اي خوب گسسته گير بياريم!

پ.ن: شرح حادثه را می توانید در وبلاگ محسن و احمد و دانشکده ی ما بخوانید.

 وقتي تو نيستي

نه هست هاي ما چونان كه بايدند

                      نه بايدها....

مثل هميشه آخر حرفم را

و حرف‌ آخرم را

            با بغض ميخورم

عمريست لبخندهاي لاغر خود را

در دل ذخيره ميكنم:

              باشد براي روز مبادا!

اما در صفحه هاي تقويم

روزي به نام روز مبادا نيست

آن روز هرچه باشد

روزي شبيه ديروز

روزي شبيه فردا

روزي درست مثل همين روزهاي ماست

اما كسي چه مي داند؟

شايد

امروز نيز روز مبادا

             باشد!

وقتي تو نيستي

نه هست هاي ما

چونان كه بايدند

نه بايدها...

هر روز بي تو

     روز مباداست!

مرحوم قيصر امين پور

انا فتحنا لک فتحا مبینا...

...

ای دریغ و حسرت همیشگی !

پ.ن:اوره کا!!!اوره کا!!!

توضیح: فردا میرم خونه...سال تحصیلی تمام شد...اما واقعا میگم برام جدایی از دوستان خوبم که خیلی دوسشون دارم، استادام که خیلی چیز ازشون یاد گرفتم،دانشگاه خوشگل و دوست داشتنیم،خوابگاه و دوستان خوابگاهی،اتاقمان،اصلا تخت دو طبقه مان،میز تحریرم،سایت کنار اتاقمان،کامپیوترای یه درمیون خراب سایت که اینقدر پشت تک تکشان نشسته ام که از دور انگار با من حرف می زنند که من مشکلم چیست؟!،حتی شبهای امتحان،حتی مزاحمت های تلفنی مریخپوری،همه چیز....همه چیز حتی گربه های خوابگاه که دیگر جزئی از زندگیمان شده ان ... سخت است...اما امید دیدارآن است که ...

فردا عازمم! کفشهایم را دم در جفت کرده ام! صبح زود پا در کفشهایم میکنم و میروم دانشگاه! وداع با دوستان و دانشگاه! آخرین دیدار...تا سه ماه دیگر(البته به احتمال زیاد و اگه استاد کیاسری بخواد!)...اما..

میرویم خانه...وااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااای....سه ماه خانه...سه ماه پدر...سه ماه مادر...سه ماه خواهر...سه ماه برادر..چه سه ماهی بشود...چه لذتی دارد بعد از یه سال تحصیلی سخت و جان فرسا و زندگی کردن در این خوابگاه! من چه سبزم فردا!چه فرخنده روزی بشود فردا...

                            دورها آوایی ست که مرا می خواند...

پ.ن۲: این آخرین باری ست که می آم سایت...من نمی تونم سه ماه دوری از این سایت رو تحمل کنم..باید امروز چمدانی را که به اندازه تمام خاطرات این سال جا دارد را بردارم وبروم... .( می بینم چرا اینقده چمدونم سنگین شده... نگو به خاطر حجم زیاد خاطره هاست...همش خاطره بود...همش...خاطره...همش...دوستی...راستی ...دوستان من کجا هستند؟روزهاشان پرتقالی باد!)

روزهاتان پرتقالی باد...

سلام.خیلی وقت بود که تو فکرم بود که یه مطلبی در مورد میوه های بهاری بذارم.تا اینکه گذشت وگذشت ومن نذاشتم تا اخرش تابستون هم شروع شد.اکشال نداره.

راستش یکی از ویژگی های خیلی خوب بهار برای من این بوده که پر از میوه هاییه که من خیلی دوست دارم و پشت سرهم میان. با خودم گفتم خوبه ماها که این میوه ها رو که میخوریم و کلی ازخوشمزه بودنشون کیف میکنیم بدونیم خاصیت هر کدومشون چیه. به همین خاطر تو اینترنت در مورد بعضی میوه های بهاری سرچ کردم.شما هم اگه دوست داشتید بخونید و بگید که کدومش رو هم بیشتر دوست دارین. خودم که ازمیون میوه ها کلا عاشق خیار وآلوچه ام.پس از آلوچه شروع میکنم:

۱-آلوچه:

همون طور که گفتم میوه ی مورد علاقه خودمه.البته اون ترش هاش ،اون هم به همراه نمک.

رنگ این میوه ترکیبی از رنگدانه هویج است که در بدن به ویتامین آ تبدیل میشود.به همین دلیل برای درمان شبکوری ورشد بدن مفید می باشد. البته این ویتامین در انواع قرمز و زرد آن بیشتر یافت می شود.

علاوه بر این دارای ویتامین های بی وسی نیز می باشد.لذا

...

نه آنچنان که کسی می خواست ، که من کس نداشتم.

کسم خدا بود ، کس بی کسان

 و شما ....

 و شما :ای گوش هایی که تنها گفتن های کلمه دار را می شنوید !

پس از این جز سکوت سخنی نخواهم گفت.

و شما :

ای چشمهایی که تنها صفحات سیاه را می خوانید !

پس از این جز سطور سپید نخواهم نوشت.

و شما :

ای کسانی که هرگاه حضور دارم بیشترم تا آنگاه که غایبم...

پس از این مرا کمتر خواهید دید.

منبع : زندانی سکوت

خدایا!

به من توفیق تلاش در شکست

صبر در نومیدی

رفتن بی همراه

کار بی پاداش

فداکاری در سکوت

دین بی دنیا

عظمت بی نام

خدمت بی نان

ایمان بی ریا

خوبی بی نمود

عشق بی هوس

تنهایی در انبوه جمعیت

ودوست داشتن

بدون آنکه دوست بداند ،

                                           روزی کن...

دکتر شریعتی

با تشکر از http://33mohtashami.blogfa.com/

پیروزی پیروزمندانه تیم پیروز استقلال را به همه

پیروزمندان پیروز تبریک میگم.

پ.ن: یادم باشه بعدا در مورد این جمله کمی براتون خاطره بگم.

پ.ن۲: آه..واقعا سخت ودردناک است غم از دست دادن پدر آن هم در روزی که...(به پیوندهای روزانه بروید)

*من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم                       

چشم بیمار تو را دیدم و بیمار شدم

 تو که خود خال لبی ...

 همه جا عكس رخ يار توان ديد:

همه چي برامون مهيا بود كه اگه دل گرفته اي داريم يا غباري بر روحمون نشسته اينجا  بتكونيمش...خاليش كنيم و ريه رو از ابديت پر وخالي بكنيم...

ديگه از دشواريهاي راه نميگم...خودتون ديگه ميتونين تصور كنيد...خيلي راههاي صعب العبوري داشت...و به خصوص عبور از رودش ديگه هيچچي...دخترا كه فكر كنم هر كي دو سه بار تو رود افتاد..من هم يه جایي پام رو يه سنگ ليز سر خورد و شترق با كله خوردم به يه سنگ ديگه... اما واقعا خدا رو شكر كه هيچچيم نشد ....فقط يه نموره آبي شدم. يعني خيس شدم.

يه جايي هم بود يه مقداري برف جم شده بود و جالب اين بود كه زير اين برفا يه حالت تونل مانند ايجاد شده بود...چند تا از پسراي 86 اي رفته بودن اون زير و سرشون رو از زير و از لا برفا آورده بودن بالا...و صحنه جالب و بامزه اي ايجاد شد... آقاي صالحي رو صدا ميزدن كه بياد عكس بگيره از اين صحنه. حالا عباد رو صدا نزن كي بزن...عباااااااااااااد...عباد...عباد.عباد...عباد... فرياد وفغان عباد بود كه از هر كران بر مي خاست تا اينكه بالاخره جناب عكاس افتخار داده  تشريف آوردن!

ساعت 12.5 تقريبا بود كه بالاخره دستور توقف كاروان را دادن تا ناهار بخوريم و هركي مي خواد ادامه بده و بره آبشار رو ببينه... هايداها رو خورديم.. بعد از ناهار انگار ملت تازه جون گرفته بودن ومي خواستن اين انر‍ژي رو تخليه كنن...شروع كردن دست زدن و خوندن و رقصيدن!!!!! يعني يكي از آقايون سال بالايي  به اصرار بقيه آقايون سال بالايي  بلند شد و شروع كرد رقصيدن و ملت هم دست ميزدن وخلاصه صفا ميكردن! من كه نيگاه نكردم... اما يه لحظه كه چشام به اون آقاي رقصنده! خورد ديدم خيلي ماهرانه داره هنر بروز ميده!!!!

يكي از آقايون هم  زد زير آواز و همه ساكت شدن :

Fatal ERROR

... 

!!!؟

پ.ن: دیشب، "وقتی همه خواب بودند"، بی هیچ مقدمه ای دلم بیخودی گرفت… از خودم… از تو… از همه… از پشت پرده نمی توانستم آسمان را ببینم… اماحضور ستاره ها را متوجه شدم… بی انصاف دلم امان نداد… آرام گریستم و نگریستم… در خودم… در تو… در همه… هیچ کس را آبی ندیدم…

کودک دیگر می ترسید از کاج بلند برود بالا… سر سفره ها دیگر نان نبود، سبزی هم نبود، همه شکمشان را با لازانیا و پیتزا سیر می کردند… هر روز چینه ها بلند وبلندتر میشدند… وضعی بود که نارونها هم از کلاغها پول پیش و اجاره خانه می گرفتند!... زاغچه سر مزرعه افسرده بود… مهتابی اتاق خاموش بود، مگر برایتان نگفتم: آخر همه خواب بودند…هیچ رهگذری به من کهکشانی نداد…

این قافله به کجا می رفت؟نمی دانم...

دنبال کفش هایم بودم…راستی شما کفش مرا ندیده اید…؟همان که سفید است و چسبی است…! کمی هم خاکی است!!!!

و من دیشب باز هم نیافتم آنجه آرزویم بود و گفته بودی یافت می نشود...

                           کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست…انسااااانم آرزوست.

صبح  دلم هوس نان وپنیرک کرد...اما..چه کنم که پنیرم هم کپک زده بود...!!!!!!!!!!!!

پ.ن۲: رفتیم لالون...بسیارباطراوت بود...طبیعت پرخروش وناب...دل گرفته ام انگار خوشحال شد وقتی صدای شرشر رود خروشان و چهچه بلبلان و گلها وگیاهان سر به آسمان را دید...

پ.ن ۳: منتظر اپیزود دوم سیاحت نامه محبوبه بیگ باشید...به زودی...

پ.ن ۴:

توضيح دهيد که چگونه مي توان با استفاده از يک فشارسنج ارتفاع يک آسمان خراش را اندازه گرفت ؟

سوال بالا يکي از سوالات امتحان فيزيک در دانشگاه کپنهاگ بود . يکي از دانشجويان چنين پاسخ داد :
به فشار سنج يك نخ بلند مي بنديم . سپس فشارسنج را از بالاي آسمان خراش طوري آويزان مي کنيم که سرش به زمين بخورد . ارتفاع ساختمان مورد نظر برابر با طول طناب به اضافه ي طول فشارسنج خواهد بود .

پاسخ بالا چنان مسخره به نظر مي آمد که ...

1-      خانه هستم.بعد از يك ماه و يك هفته!

2-      ماهيمان مرده بعد از يكسال و دوماه!...دلمان واسش تنگوليده!حالا ديگه اون مجسمه گربه كه بالا سر تنگش گذاشته بوديم چيزي نداره كه چشاشو بهش بدوزه...با حال زار يه كنجي كز كرده..تو چشاش احساس دلتنگي واسه ماهي كوچولوش رو مي بينم!فكر كنم شبا خواب ماهيشو ميبينه!

3-      تكرار آخرين قسمت شهريار رو مي ديدم:آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا؟؟

4-      من نميدونم چرا هر وقت ميرم مدرسه و معلما منو مي بينن بهم ميگن چه بزرگ شدي!!! من؟ بزرگ شدم؟؟؟؟من؟؟؟؟محبوبه ...؟؟؟

5-      نميدونم شنبه كلاس حل تمرين مدارمونو بپيچونم يا نه؟‌شنبه گذشته همه بچه ها انگار پيچونده بودن..يارو اومده تو كلاس...هيشكي نبوده..فكر كن...چه حالي شده..خب..تقصير ما چيه..وقتي خوب توضيح نميدي مگه ما وقتمونو از سر راه آورديم كه بياييم سر كلاست بنشينيم؟؟؟

6-                                                      من رشته الفت  تو پاره ميكنم

                                           شايد گره خورد به تو نزديك تر شوم...

     نام عكس: گره

    عكاس : آقاي عباد صالحي

زردي گندمزار

مترسك مي دانست تا او باشد

كلاغ ها از گرسنگي مي ميرند

فردايش مترسك خود را كشته بود

او تازه كلاغ ها را فهميده بود.

فرزانه روستايي

------------------

ذهن پوشالی اش او را مترسک کرده
دیگر کار از کار گذشته است
.
.
.
مترسک ها هرگز نخواهند فهمید که خدا روزی رسان است...

همید ...